Gazette d’Annonay | 20 06 1908
Mainaas,
Bogre ! me vequià guerit o qu’es tot coma. Mas dolors van bien miès e iaüra pòo un pauc me tenir sus mas jambas. Quò nhi fai ren, n’i a pas de qué ne’n rire, quò fai bien sofrir.
Mas que quò sièse bien passat quò farà ben, encara.
E iaüra, Mainaas, que fau i a vos racontar aujaurd’uèi. Qu’es pas que sièse embarrassat : ne’n savo pas d’onte començar.
Voudriáu ben vos racontar l’istoara ‘un òme que se saola coma un caion, e tots los jorns, mè nos fai tèlament vargonha que vau mièis lo laissar tranquille. Quauuqu’un finirà ben par nhi trovar sa marcha.
E puèi, coma siáu encara un pauc geinat par me tòrcer, vau ’lar au plus preissat e vos parlarai de quela Societat que vòu se fondar par nos donar la comauditat de voiatjar e de ’lar prendre l’èr sus nòstras montanhas. N’avem tots besuènh e nos faudrà pas mancar las aucasions quand porrem zò faire.
Figurètz-vos que ce qu’òl vèno de veire diens la Gaseta de la setmana passaa, m’a bien fait de pena. Pareis que quela Societat a pas trovat l’argent que nhi foliá par montar quelas voaturas que rendrián tant de sarvices a tot lo monde, e prolonjka sa soscripcion jusca la fin dau mes de Juèn.
Siáu pas d’iquelis que zò cachon, si mi l’aiá de sòus, l’amariáu mièis los donar a una Societat que l’òm veiriá foncciaunar tots los jorns, que de los enterrrar diens de minas d’òr o d’argent que sovent se fondan coma la nèja o lo burre dins l’estiu, e vos laissan pelhe après.
Mi, pòo pas comprendre que los comerçants, que son los promèirs enteressats par nhòs comèrce daube las comunas environantas, fassen pas mai qu’iquò. Ielis, qu’es pas cent ni dos cents francs que devon bien los guidar, e vos prometo qu’i los aurián viste ratrapats. E ben nòn, a part quauquis uns que zò comprenon, lo plus grand nombre vòu gis prendre de quelas accions. Parqué ? E z’òl savètz ! Probablament l’an paur de pèrdre o vòlon pas cedar un tant se pè a aumelhorar la situacion de nòstra vila.
N’i a de z’òmes, pasmens, e òl ne’n coneisso vos zò cacho pas, qui s’aucupan bien d’iquò e fan tot ce qui pòon par zò faire reüssir. Saurián de pauris malerós si los aidàvem pas.
Malerosament par nosautris ovrièrs, cent francs quò fai una soma, e après la mauvèsa seson que venem de passar, n’i a pas biaucòp que los aien par poer prendre una accion.
Savo pas, Mainaas, si mon idèa es bien bona, mè me sembla que l’òm diauriá mièis facilitar los ovrièrs e metar las accions a la paurtaa de nhòs borsa. Par iquò, faudriá faire de meitats e même de quarts d’accions. Plusièrs de mos amics, a qui òl ai dit iquò, ne’n prendrián un quart, e benliau que d’iquela façon l’òm porriá montar la Societat.
Òl ai gis de conselhs a donar a quela Societat, mè farián bien tot de même de s’aucupar de mon idèa. Nhòs la dono de bon quèr.
*
Me rapèlo encara assè dau Tren Renard. Qu’èra una bona Societat, mè coma biaucòp de parsonas an pas vaugut desliar nhòs bas de soè, òl es estat aublijaa de se retirar e se ne’n parla plus. Pasmens qu’èra bien comòde.
Faudriá pas que ne’n sièse de même par la Societat daus Transpòrts Automobiles, parce que alòrs, parsona voudrà plus se desranjar e nos laissaràn musir diens nòstre partús. En atendant, vequià encara una seson que vai passar e si l’òm se despacha pas un pauc, porrem pas ne’n profitar d’iqueste an. Qu’es malerós a dire e pasmens qu’es coma iquò, siem pas de z’entrepides par faire de bonas veaas, alòrs que l’òm vei, diens los departaments vesins, de bien petitas comunas que ’l’an tots los moièns de transpòrts.
Coma disiá un paire de familha la setmana passaa, van se fotre de nosautris e il auràn bien reson. Bofre, pasmens, siem ben fats coma los autris.
Anètz, Mainaas, anètz ! fau vos desmenar un pauc. Ne’n manca pas diens nòstra vila que l’an de sòus ; fau los faire sarvir, e tots iquelis que n’an gis vos ne’n saràn bien reconeissants de nhòs aver facilitat las comunicacions que nhòs rendràn bien sarvice.
Par una fes escotètz-me e despachètz-vos de ’lar rendre visita a la banca de la plaça daus. Messièrs.
Au reveire, Mainaas.
- P. F.
Gazette d’Annonay | 20 06 1908
© Denis Capian, 2025
occitan.org